Φωτό: 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Φωτό: ΑΝΤΑΡΣΥΑ/FB
Το Σαββατοκύριακο 4-5 Απρίλη έγινε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας η 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η Συνδιάσκεψη έγινε σε συνθήκες εκρηκτικές: η κρίση της κυβέρνησης της ΝΔ παίρνει τεράστιες διαστάσεις με την ίδια να κρέμεται σε μια κλωστή. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν έχει κολλήσει πυροδοτώντας ένα μεγάλο αντιπολεμικό κίνημα από τις ΗΠΑ μέχρι εδώ.
Σε αυτές τις συνθήκες, η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαρακτηρίστηκε από έντονη συζήτηση και αντιπαράθεση για τον δρόμο που πρέπει να βαδίσει το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς για να ανταποκριθεί στις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας. Για το αν θα ανοιχτεί με όπλο το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα και τη στρατηγική του ενιαίου μετώπου για να γίνει στήριγμα για τους αγώνες που δίνει η εργατική τάξη και η νεολαία. Για να συμβάλει σε ένα δυνατό εργατικό κίνημα που θα ανατρέψει τη μισητή κυβέρνηση της ΝΔ με τη δύναμη του «πεζοδρόμιου» και της απεργίας, και δεν θα σταματήσει εκεί, αλλά θα συνεχίσει για τη συνολική ανατροπή του καπιταλισμού. Για να γίνει σημείο αναφοράς και συσπείρωσης όλου του κόσμου της Αριστεράς που αναζητάει εναλλακτική πέρα απ’ τα όρια των ηγεσιών που συνεχίζουν να πηγαίνουν προς τα δεξιά.
Αυτός ήταν ο άξονας που περιστράφηκαν οι πάνω από 50 τοποθετήσεις αντιπροσώπων σε ένα σώμα που αποτελούνταν από περίπου 600 αντιπροσώπους. Η Συνδιάσκεψη ολοκληρώθηκε με τις εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής και του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Σε αυτές τις σελίδες παρουσιάζουμε τοποθετήσεις αντιπροσώπων που έδωσαν παραδείγματα από την δράση σε αγώνες που δείχνουν πως πρέπει να κινηθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» συντάραξε το αμφιθέατρο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου όταν ο Άχμεντ Χασάν χαιρέτισε εκ μέρους της Παλαστινιακής Παροικίας Ελλάδας την 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία, όπως τόνισε, «συμπτίπτει με τον πόλεμο που έχει ξεκινήσει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός σε συνεργασία με το σιωνιστικό κράτος κατά του Ιράν, καθώς και με την κατάπτυστη απόφαση της Βουλής του Ισραήλ -που δήθεν είναι η πιο δημοκρατική χώρα στη Μέση Ανατολή- για να εφαρμόσει τη θανατική ποινή κατά των Παλαιστινίων κρατουμένων με αποτέλεσμα να απειλούνται 10.000 κρατούμενοι».
«Καθήκον όλων μας είναι να αποτρέψουμε και τον πόλεμο κατά του Ιράν και την γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων που συνεχίζεται μετά τη λεγόμενη “εκεχειρία” ακόμα πιο δυνατά», συνέχισε, θυμίζοντας τους κοινούς αγώνες της Παλαιστινιακής Παροικίας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ «κατά του ιμπεριαλισμού και κατά της ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ που εφαρμόζει ρατσιστικούς νόμους όπως με την ακύρωση του ασύλου του Τζαβέντ Ασλάμ που απειλείται με απέλαση».
Οι εργασίες της Συνδιάσκεψης ξεκίνησαν με τις εισηγητικές ομιλίες των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπου ο Λέανδρος Μπόλαρης παρουσίασε την πρόταση για ΑΝΤΑΡΣΥΑ δυνατή και ενωτική. Την επιτυχία των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Συντονιστικού Νοσοκομείων στον Άγιο Σάββα, με την αυτοδυναμία τους στο ΔΣ του Σωματείου στις πρόσφατες εκλογές και την ΔΑΚΕ-Διοίκηση να μην καταφέρνουν καν να συγκροτήσουν ψηφοδέλτιο, έφερε η Κατερίνα Πατρικίου ως παράδειγμα για το πώς πρέπει να κινηθούν σε όλους τους εργατικούς χώρους οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Εξηγώντας ότι αυτό το αποτέλεσμα ήρθε γιατί:
«Συμμετείχαμε σε κάθε απεργία της Ομοσπονδίας μας χωρίς να χαρίσουμε καμία στη συμβιβασμένη ηγεσία της, κόντρα στη διάσπαση γιατρών και λοιπού προσωπικού, κόντρα στη λογική των απογευματινών συλλαλητηρίων. Συνδέσαμε τις απεργιακές με τις πολιτικές μάχες, από τις αντιρατσιστικές -Πύλο, Χίο- μέχρι τις αντιπολεμικές -μέλος του Σωματείου μας ήταν κομμάτι της αποστολής του March to Gaza στο Κάιρο. Με συνεργασία με όλη τη γειτονιά, όπως με την Κοινότητα των Προσφυγικών παρά τις πολιτικές διαφορές για να ανοίξουμε ξενώνα για ασθενείς και συνοδούς, για το δικαίωμα στη στέγη, το άσυλο, τα χαρτιά. Έτσι, ανοιχτά με όλο τον κόσμο, συνδέοντας τις μάχες, κερδίζοντας τους εργαζόμενους που μπορεί να μην είχαν σκεφτεί ποτέ ότι θα είναι με την αντικαπιταλιστική αριστερά και θα υπερασπίζονται το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα».
Στο νέο μεγάλο κύμα ριζοσπαστικοποίησης που ξεδιπλώνεται σε διεθνή κλίμακα και στην Ελλάδα, εστίασε την τοποθέτησή του ο Πάνος Γκαργκάνας. Ανέδειξε την αντίφαση που υπάρχει κατά την οποία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που γεννήθηκε στο προηγούμενο μεγάλο κύμα ριζοσπαστικοποίησης μετά την εξέγερση του 2008, σήμερα να μην ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε.
«Προφανώς δεν ζούμε στο κενό», είπε. «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δέχτηκε πιέσεις από άλλα κομμάτια της Αριστεράς που προσχώρησαν στη θεωρία των αρνητικών συσχετισμών και προσαρμόστηκαν προς τα δεξιά. Πώς αντιμετωπίζεται αυτό μέσα στους αγώνες; Με ενωτική ή διασπαστική τακτική; Διασπαστική ήταν η απάντηση κατά κανόνα. Αυτή η λογική επικράτησε και με αυτή δεν βοηθάς τη ριζοσπαστικοποίηση να πάει μπροστά», συνέχισε, υποστηρίζοντας ότι χρειάζεται γρήγορα να γίνει στροφή στην προσπάθεια «να ενώνουμε τον κόσμο στη δράση για να βοηθάμε τη ριζοσπαστικοποίηση να προχωράει».
Κεκτημένα
Πολλά από τα κεκτημένα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρόβαλε ο Κώστας Παπαδάκης. Όπως ότι «επί 17 χρόνια αποτελεί το μόνο ενωτικό μετωπικό σχήμα στην επανασταστική Αριστερά που πρωταγωνιστεί στους κοινωνικούς αγώνες», κάνοντας μνεία στο αντικαπιταλιστικό μεταβατικό της πρόγραμμα κόντρα στον ρεφορμισμό, στην πάλη της στα συνδικάτα, στη στάση της στο δημοψήφισμα το 2015, στους αγώνες της για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, στις μάχες της ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες με κορυφαία τη νίκη στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Αλλά και επισημαίνοντας την αδυναμία της να παίζει μεγαλύτερο ρόλο στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, μη επιλέγοντας να κινείται ανοιχτά και θαρρετά όπως πχ έκανε με επιτυχία στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές με την Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα.
Στη δράση των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα νοσοκομεία και συνολικά στην Ήπειρο στάθηκε η Λουίζα Γκίκα. «Καταφέραμε να κερδίσουμε ότι είναι σε κάθε απεργία της ΠΟΕΔΗΝ η ΕΙΝΗ κόντρα στη διάσπαση του υγειονομικού κινήματος», υπογράμμισε. «Αυτό καθόρισε και τη μεγάλη συμμετοχή και το ότι οι απεργίες μας έγιναν απεργίες όλης της εργατικής τάξης των Ιωαννίνων. Καταφέραμε να είναι απεργία η 8η Μάρτη και να καλούν τα συνδικάτα. Το πρόγραμμά μας θα υλοποιηθεί από την εργατική τάξη, αλλά προϋπόθεση είναι να απεργεί και να παλεύει μαζί. Οι λογικές των ξέχωρων απεργιών φέρνουν ήττα και μας πάνε μακριά από το στρατηγικό στόχο του εργατικού ελέγχου. Στα Γιάννενα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχει και αυτό φάνηκε και με την πρωτοβουλία μας να πάμε στα μπλόκα».
Από το μέγεθος της κρίσης ξεκίνησε την τοποθέτησή του ο Σεραφείμ Ρίζος. «Δεν ήταν μόνο ο Μητοστάκης που έκανε ανασχηματισμό», είπε. «Ανασχηματισμός έγινε στον πιο δυνατό οικονομικά και στρατωτικά καπιταλισμό του κόσμου. Ο Τραμπ έφαγε μια σειρά υπουργούς του και σε καιρό πολέμου τον αρχηγό του στρατού. Όταν μιλάμε για πόλεμο δεν μιλάμε με όρους επέλασης του συστήματος αλλά με όρους της μεγαλύτερης κρίσης του. Κι αν αυτό δημιουργεί προβλήματα στους δυνατούς, στους πιο αδύναμους δημιουργεί αδιέξοδα. Η κυβέρνηση Μητοστάκη επιτίθεται αλλά καταρρέει κάτω από δύο μεγάλες πιέσεις: τις διαψεύσεις των πολιτικών και οικονομικών της αφηγημάτων και την εργατική αντίσταση».
Και τόνισε πως σε αυτές τις συνθήκες: «Οι επαναστάτες πρέπει να απευθύνονται σε όλη την εργατική τάξη. Διατηρούμε την πολιτική μας καθαρότητα αλλά λογοδοτούμε στην ενότητα της τάξης», φέρνοντας ως παραδείγματα τη νίκη στη δίκη της ΧΑ και την επιβολή της απεργίας-αποχής από την αξιολόγηση στην ηγεσία της ΔΟΕ από τη βάση των εκπαιδευτικών.
Το «ενωτικά και αιχμηρά» ανέλυσε και ο Τάσος Τσιούνης, προβάλλοντας τις μάχες για κλιμάκωση των απεργιών, όπως με την πρόταση του ΣΕΚ για 48ωρη απεργία στις 27 και 28 Φλεβάρη στην επέτειο των Τεμπών. «Δεν την καλούσαμε απλώς, την οργανώναμε μέσα στα συνδικάτα. Όπως οργανώναμε τις 28 Μάρτη από τον Γενάρη, Όπως ενωτικά κινούμαστε με όλο τον κόσμο για την Παλαιστίνη χωρίς ποτέ να υποχωρούμε από τη θέση μας για ενιαίο παλαιστινιακό κράτος από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο. Όπως ενωτικά απευθύνουμε σε όλα τα κομμάτια που δεν είναι κομμουνιστές και αντικαπιταλιστές την πρόσκληση “κάτω τα χέρια από τον Τζαβέντ Ασλάμ”. Ποτέ δεν ανταλλάσσεται η αιχμηρότητα στα αιτήματα με την τακτική της ενότητας της εργατικής τάξης».
Την ανάγκη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να δυναμώσει τόσο «οργανωτικά με λειτουργία των τοπικών της επιτροπών, πολιτική συζήτηση και σύνθεση» όσο και «προγραμματικά, με επεξεργασία του μεταβατικού της προγράμματος και σύνδεση των αγώνων με αυτό», τόνισε ο Θανάσης Διαβολάκης. Ενώ για τον τρόπο παρέμβασής της στο κίνημα, μετέφερε την εμπειρία του από δύο μάχες:
«Πήραμε πάνω μας την πρώτοβουλία να μην κλείσει η υπόθεση της Πύλου και έχει οδηγηθεί σε επιτυχίες με τη δίωξη στελεχών του λιμενικού. Οργανώσαμε κινητοποιήσεις αλλά δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έλεγαν ότι δεν έρχονται γιατί θα είναι η δημοτική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ ή μέλη της Νέας Αριστεράς. Το να απορρίπτουμε τη δική μας προσπάθεια που την ακολουθούν κι άλλοι δεν οδηγεί πουθενά. Ειδικά στο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό στο οποίο υπάρχει η πιο προωθημένη γραμμή, τα ανοιχτά σύνορα. Μια γραμμή που πριν λίγα χρόνια ακόμα και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν ζητούμενο.
Το άλλο είναι από τον εργασιακό μου χώρο. Στο σωματείο μου ψηφίζουν 1.500 άτομα. Οι 1.300 ψηφίζουν τη γραφειοκρατία, οι άλλοι εμάς και το ΠΑΜΕ. Εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Να αφήσουμε τους 1.300 εκεί που είναι για να φτιάξουμε ένα σωματείο κόκκινο, καθαρό και επαναστατικό; Όχι. Με τη δική μας παρέμβαση το σωματείο και η Ομοσπονδία πήραν αγωνιστικές αποφάσεις, έβγαλαν απεργίες, κάλεσαν στο συνέδριο τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Παροικίας να μιλήσει, οργάνωσαν συγκέντρωση ειδών αλληλεγγύης για τα παιδιά της Γάζας και άλλες ενέργειες. Εκεί πρέπει να παρεμβαίνουμε, εκεί που είναι η τάξη, έχοντας εμπιστοσύνη στη γραμμή και τις δυνάμεις μας», κατέληξε.
Σύγκρουση
Στο ίδιο μήκος κύματος η Κατερίνα Θωίδου ανέδειξε την σύγκρουση με τους νεοναζί δολοφόνους της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια και τις επιλογές που έκανε η ΚΕΕΡΦΑ για να αποβεί νικηφόρα. «Αυτή η νίκη δεν έπεσε από τον ουρανό, δεν μας τη χάρισαν τα δικαστήρια, δεν ήταν μόνο επιτυχία των δικηγόρων της Πολιτικής Αγωγής», είπε. «Ήταν νίκη του εργατικού κινήματος και του ενιαίου μετώπου, της τακτικής που έλεγε ότι απέναντι στον φασισμό χρειάζεται να κινητοποιήσουμε την τεράστια αντιφασιστική πλειοψηφία.
Στη Νίκαια αντιμετωπίσαμε τον πιο δολοφονικό πυρήνα της ΧΑ, που ανοίγει γραφεία, κάνει παρελάσεις, μαχαιρώνει μετανάστες, απειλεί τα μαγαζιά των Πακιστανών, χτυπά κόσμο της Αριστεράς και την ίδια στιγμή η κυβέρνηση παίζει το χαρτί του ρατσισμού και τα κανάλια να προβάλουν καθημερινά της ΧΑ. Είχαμε τρεις επιλογές. Να μας κατακλύσει η μιζέρια, να πούμε χάσαμε. Να βγούμε ο χώρος και να το παίξουμε ηρωικά. Αποφασίσαμε ότι μιλάμε για τη Κοκκινιά με τις ιστορικές καταβολές της μάχης ενάντια στον φασισμό και ο τρόπος να τους εξαφανίσουμε ήταν να κινητοποιήσουμε την αντιφασιστική πλειοψηφία. Πήραμε την πρωτοβουλία να τους ενώσουμε όλους: τα συνδικάτα που μπορεί να μην έχει πλειοψηφία η αντικαπιταλιστική Αριστερά, τις κινήσεις αλληλεγγύης, την Πακιστανική Κοινότητα που ήταν, είναι και θα είναι η πιο οργανωμένη κοινότητα μεταναστών στην Ελλάδα.
Όταν η υπόλοιπη Αριστερά μας έλεγε ότι τους διαφημίζετε, ότι θα μπουν στη Βουλή και θα φορέσουν γραβάτες ή ότι είναι πολιτικό το ζήτημα που μόλις βγει ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξαφανιστούν, εμείς βγάλαμε τη γειτονιά στο δρόμο πολύ πριν τη δολοφονία Φύσσα. Και δυστυχώς δεν ήταν όλη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αυτή τη γραμμή. Και αν τώρα στις 28 Μάρτη είχαμε πρωτοπορία τους Πακιστανούς, είναι γιατί στη Νίκαια που είναι το 10% του πληθυσμού, οργανώθηκαν από το 2009-10. Και το καταφέραμε με τους δικούς μας όρους. Και αν κάποιοι πιστεύουν ότι έτσι θα χάσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και θα κερδίσουν οι ρεφορμιστές κάνουν λάθος. Γιατί η Ανταρσία στην Κοκκινιά μπορεί να κατεβάζει δημοτικό σχήμα εδώ και δέκα χρόνια στις εκλογές, να κερδίζει τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και να ξεπερνά το εμπόδιο του 3%».
Ακολούθησε ο Ασίφ Αλί με μια οργισμένη τοποθέτηση για την δίωξη του Τζαβέντ Ασλάμ από τον φασίστα Πλεύρη. Αρχικά θύμισε και ο ίδιος, ως μετανάστης που ζει στην Ελλάδα 22 χρόνια, την περίοδο της ανόδου της Χρυσής Αυγής. «Ήταν πολύ δύσκολα», είπε. «Τρεις φορές με χτύπησαν, μου έσπασαν τη μύτη. Με ξέρανε γιατί ήμουν στο ΣΕΚ, στην Πακιστανική Κοινότητα και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Από τη μία η ΧΑ μας χτυπούσε και από την άλλη η κυβέρνηση και η αστυνομία έκλειναν εμάς στη φυλακή. Κάποιοι βγήκαν στο δρόμο μετά τη δολοφονία Φύσσα, εμείς βγήκαμε αμέσως με την ΚΕΕΡΦΑ και την Πακιστανική Κοινότητα με τον Τζαβέντ Ασλάμ στην πρώτη γραμμή».
Και τόνισε πόσο μεγάλη μάχη είναι η υπεράσπιση του Τζαβέντ ενάντια στην απειλή της απέλασής του. «Μόνο ντροπή για την επίθεση στον Τζαβέντ. Μόνο ο Κασιδιάρης, ο Παναγιώταρος, ο Μιχαλολιάκος έλεγαν όσα λένε σήμερα για τον Τζαβέντ. Ο Τζαβέντ βγήκε από το 2005 μετά τις απαγωγές των Πακιστανών κόντρα στην κυβέρνηση και τη χούντα του Μουσάραφ στο Πακιστάν. Βγήκε μπροστά με θάρρος και παλεύει για κάθε άνθρωπο. Δεν θα περάσει. Ντόπιοι και μετανάστες παλεύουμε μαζί», κατέληξε, με το αμφιθέατρο να φωνάζει «Κάτω τα χέρια απ’ τον Τζαβέντ Ασλάμ».
Στο μέτωπο του σεξισμού, της ομοφοβίας και τρανσφοβίας στάθηκε η τρανς ακτιβίστρια Τζωρτζίνα Πράττη, «ενάντια στην κυβέρνηση της ΝΔ που ευθυγραμμίζεται με Τραμπ και όλο το αντιδραστικό ρεύμα ότι τα φύλα είναι δύο και προχωρά σε επιθέσεις σε γυναίκες, ΛΟΑΤΚΙ+, τρανς». Και συνέχισε: «Εμείς ως ΣΕΚ πάντα εξηγούσαμε ότι οι επιθέσεις στις γυναίκες γίνονται για να διαφυλάξουν το ιερό καθήκον της πυρηνικής οικογένειας όπως έλεγε ο Ένγκελς, για να εξασφαλίσουν σαφείς ρόλους και πρότυπα ώστε το κάθε γρανάζι να είναι στη θέση του για την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης, για να καταφέρνουν τη διάσπασή μας και να έχουν αποδιοπομπαίους τράγους στην κρίση και τις επιθέσεις τους. Πάντα εξηγούσαμε, από τη δεκαετία του ’70, ότι η μάχη ενάντια στην καταπίεση είναι θέμα τάξης και όχι φύλου, ότι η απάντηση είναι εργατική».
Και πρόβαλε την μάχη για να κερδηθούν τα συνδικάτα και να ξεκαθαριστούν μέσα στον κόσμο οι αιτίες της καταπίεσης. «Δεν περιμένουμε να είναι όλοι καθαροί σε αυτά τα ζητήματα για να δράσουμε και παλέψουμε μαζί. Ούτε στη σύσταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ βάζαμε προϋπόθεση να είναι όλοι ξεκάθαροι. Οργανώνουμε τις απεργίες, όπως την απεργία στις 8 Μάρτη, συνεχίζουμε να ανοίγουμε τη συζήτηση και να κερδίζουμε τον κόσμο σε κοινά μπλοκ».
Την εικόνα συγκρότησης νέων αγωνιστικών σωματείων στον ιδιωτικό τομέα έφερε ο Κώστας Πολύδωρος: «Στο χώρο μου καταφέραμε να στήσουμε επιχειρησιακό σωματείο, να υπογράψουμε ΣΣΕ με αυξήσεις, με κατώτατο μισθό 1.100, με τρεις τριετίες για όλους τους εργαζόμενους, με άδεια δυσμηνόρροιας για τις συναδέλφισσες κ.α. Να το αξιοποιήσουμε ως παράδειγμα από τη δράση του Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης», τόνισε ως απόδειξη των δυνατοτήτων παντού. Από την άλλη πλευρά επισήμανε τη λάθος απόφαση να σπάσει η συμμαχία με άλλες ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς στο συνέδριο του ΕΚΑ στερώντας από την Αγωνιστική Ταξική Ενότητα την εκπροσώπησή της στο ΔΣ μετά από 16 χρόνια. «Όχι άλλες χαμένες ευκαιρίες», κατέληξε.
Ενωτική δράση
Τη σημασία της ενωτικής δράσης ανέδειξε και ο Γιάννης Κούτρας. Περιγράφοντας την εικόνα από το συλλαλητήριο της 28 Μάρτη στη Θεσσαλονίκη, τόνισε ότι η πρωτοβουλία της ΚΕΕΡΦΑ «ένωσε το αντιρατσιστικό με το αντιπολεμικό κινημα, καθώς και όλες τις δυνάμεις του κινήματος στο δρόμο μαζί με τους Παλαιστίνιους και τους Αμερικανούς που είναι ενάντια στον Τραμπ». Αντίστοιχα, μίλησε για τη δύναμη της ενωτικής απεργίας και συγκέντρωσης στις 28 Φλεβάρη που «σπάει την απογοήτευση» σε αντίθεση με «τη διάσπαση που αποκλιμακώνει όπως συμβαίνει με την ΟΕΝΓΕ και την ΠΟΕΔΗΝ». «Ο αντικαπιταλισμός είναι η στρατηγική μας, η ενωτική δράση η τακτική μας. Με αυτό το τρόπο θα κερδίσουμε και θα πάει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά», κατέληξε.
Το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων του 2006-07 ως μία τις βασικές μάχες που οδήγησαν στη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θύμισε η Αργυρή Ερωτοκρίτου. Απαριθμώντας ταυτόχρονα κάποιες από τις βασικές επιλογές που έκαναν τότε οι δυνάμεις της, όπως η ανοιχτή απεύθυνση, η κοινή δράση με άλλα κομμάτια της Αριστεράς χωρίς να κρύβουν τις αιχμηρές πολιτικές τους θέσεις, η σύνδεση με την ΠΟΣΔΕΠ και όλο το εργατικό κίνημα. Αντίστοιχα αναφέρθηκε στην μάχη για να γίνει η 8 Μάρτη απεργία και η πάλη ενάντια στην σεξιστική καταπίεση υπόθεση των συνδικάτων. «Πήραμε πρωτοβουλία για αποφάσεις από τα κάτω και από τα σωματεία, που μπορεί να ήταν και εχθρικά στο ζήτημα, και τα κερδίσαμε», τόνισε.
Τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη της Ξάνθης και ιδιαίτερα η μειονότητα σε όλα τα επίπεδα από τις κυβερνητικές επιθέσεις, ανέδειξε ο Τζεμαλή Μηλιαζήμ. «Το 2000 τα μειονοτικά σχολεία ήταν 330 και σήμερα είναι 64», ήταν ένα από τα όσα ανέφερε. Όμως, όπως είπε, «ο κόσμος δεν τα παρατά» αναδεικνύοντας τους κοινούς αγώνες ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες, για λευτεριά στην Παλαιστίνη, ενάντια στον πόλεμο.
Στο κλείσιμο της Συνδιάσκεψης, ο Γιάννης Σηφακάκης έκανε την καταληκτική τοποθέτηση εκ μέρους του ΣΕΚ, τονίζοντας ανάμεσα σε άλλα τη συμβολή του στη συγκρότηση, τις πολιτικές θέσεις και την πορεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι σήμερα.
«Θέλουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ πολιτικό στήριγμα του κόσμου που παλεύει. Για να ανατρέψει την ΝΔ και να προχωρήσει και να κάνει αυτή την ανατροπή αντικαπιταλιστική», είπε. Και απαντώντας σε επικρίσεις που ακούστηκαν θύμισε το ρόλο που έχει παίξει το ΣΕΚ στη διαδρομή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ώστε να τη βοηθάει να προχωράει πολιτικά.
«Ποιος έφερε την πρόταση για το μεταβατικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα την άνοιξη του 2010 με κεντρικά σημεία τη διαγραφή του χρέους, την κρατικοποίηση των τραπεζών και τον εργατικό έλεγχο; Ποιος άνοιξε τη συζήτηση για τον ρατσισμό και τα ανοιχτά σύνορα; Ποιος ένωσε δυνάμεις για να φτάσουμε στην καταδίκη της Χρυσής Αυγής; Ποιος έβαλε τα ζητήματα της απελευθέρωσης των Γυναικών, των ΛΟΑΤΚΙ, των Τρανς από τη σεξιστική καταπίεση; Ποιος βοήθησε ώστε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να έχει διεθνιστικές θέσεις για τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό και για το Μακεδονικό; Ποιος έβαλε το ζήτημα για ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι την Μεσόγειο; Δώσαμε πάντα μάχες για να βοηθήσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κόντρα στις πιέσεις της δεξιάς προσαρμογής».
Η ενιαιομετωπική πολιτική που προτείνει και προωθεί το ΣΕΚ ποτέ δεν οδήγησε σε πολιτικά πισωγυρίσματα, αντίθετα βοήθησε όχι μόνο την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να είναι πρωτοπόρα, αλλά και συνολικά το κίνημα να είναι πιο προχωρημένο σε όλα τα μέτωπα. Γι’ αυτό επιμένουμε στις ενιαιομετωπικές πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να στηρίζει τον κόσμο που ξεσηκώνεται ενάντια στην κυβέρνηση και το σύστημα της φτώχειας, του σεξισμού, του ρατσισμού και του πολέμου.