1. Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στις μαζικές διαμαρτυρίες που έχουν σαρώσει το Ιράν τις τελευταίες ημέρες. Αυτές είναι οι πιο πρόσφατες ενός κύκλου διαμαρτυριών που ξεκίνησε με το Πράσινο Κίνημα το 2009-10 και συνεχίστηκε με τις διαδηλώσεις «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία» του 2022. Σήμερα, οι οικονομικές αδικίες και η πολιτική απόρριψη του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας έχουν συγχωνευθεί. Αυτές οι διαμαρτυρίες είναι απολύτως δικαιολογημένες λόγω της άρνησης των βασικών δημοκρατικών ελευθεριών και της αυξανόμενης υλικής στέρησης που υφίσταται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Απαιτούμε το τέλος της βίαιης καταστολής που υφίστανται οι διαδηλωτές.

2. Αρνούμαστε τον πειρασμό να δούμε αυτό το κίνημα αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της γεωπολιτικής. Το ιρανικό καθεστώς παρουσιάζεται ως σταθερός αντίπαλος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ταυτόχρονα, όμως, ενώ καταστέλλει με βία χιλιάδες διαδηλωτές, το καθεστώς επιδιώκει διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση Τραμπ. Πάντα προσπαθούσε να δημιουργήσει χώρο για τον ιρανικό καπιταλισμό στη Μέση Ανατολή και παγκοσμίως.

3. Ωστόσο, ο ιρανικός λαός δεν μπορεί να εμπιστευθεί τους γεωπολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η στρατιωτική επέμβαση και οι μυστικές επιχειρήσεις του ίδιου του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ -που μόλις παραβίασε βάναυσα την ανεξαρτησία του λαού της Βενεζουέλας- καθώς και του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ, δεν θα φέρουν την ελευθερία και τη δημοκρατία στον λαό του Ιράν. Οι ΗΠΑ φέρουν βαριά ευθύνη για την οικονομική ταλαιπωρία του ιρανικού λαού μέσω των ολοένα και πιο αυστηρών κυρώσεων που έχουν επιβάλει στη χώρα. Το γεγονός ότι η σιωνιστική οντότητα επιδιώκει να αποκαταστήσει τον διάδοχο της δυναστείας Παχλαβί, η οποία κυβέρνησε το Ιράν με τόση βία μέχρι που ανατράπηκε από την Επανάσταση του 1978-79, θα πρέπει να σημάνει συναγερμό. Τραμπ και Νετανιάχου – Κάτω τα χέρια σας από το Ιράν!

4. Το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας φέρει το μανδύα της Επανάστασης, αλλά την πρόδωσε, αποδυναμώνοντας τις δημοκρατικές μορφές, επαναφέροντας τις γυναίκες σε υποδεέστερο ρόλο και συνθλίβοντας την αυτοοργάνωση των εργατών που ήταν κεντρική για την ανατροπή του Σάχη. Το κίνημα διαμαρτυρίας μπορεί να προχωρήσει αν βάλει μπροστά το πραγματικό πρόγραμμα της Επανάστασης – την απελευθέρωση των εργατών, των γυναικών και όλων των καταπιεσμένων λαών στο Ιράν, τόσο από τη δικτατορία στο εσωτερικό όσο και από τις ΗΠΑ και το σιωνιστικό τους μαντρόσκυλο στο εξωτερικό.

5. Η οργάνωση της εργατικής τάξης δεν έχει ακόμη ανακάμψει από τον τρόπο με τον οποίο συντρίφτηκε μετά την Επανάσταση. Ωστόσο, είναι παρούσα στο τρέχον κίνημα. Αυτό αποδεικνύεται από τη στάση που υιοθέτησαν οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία της Τεχεράνης και από την αναφερόμενη σύσταση ενός εργατικού συμβουλίου στην βιομηχανική πόλη Αράκ. Η εξέλιξη των διαδηλώσεων σε ένα ευρύ κίνημα για πραγματική δημοκρατία θα εξαρτηθεί από το αν οι εργαζόμενοι αρχίσουν να ασκούν τη δύναμή τους μέσω μαζικών απεργιών. Μέσω αυτής της δράσης μπορούν να ξαναχτίσουν τις δικές τους οργανώσεις και να διαδραματίσουν όλο και περισσότερο ηγετικό ρόλο στον αγώνα, όπως έκαναν το 1978-9.

Ο Συντονισμός της Διεθνιστικής Σοσιαλιστικής Τάσης 
14 Ιανουαρίου 2026