9/2/21 - 8 Μάρτη Παγκόσμια Μέρα Γυναικών - Απεργούμε και Διαδηλώνουμε, Πλ. Κλαυθμώνος 2μμ

Κατεβάστε εδώ το pdf της προκήρυξης

 

Οι καταγγελίες γυναικών για σεξιστικές επιθέσεις σε βάρος τους ξεδιπλώνονται με καταιγιστικούς ρυθμούς κάνοντας τους πλούσιους (εκ)βιαστές και την κυβέρνηση τους να χάνουν τον ύπνο τους. Τίποτα δεν μπορεί να αποκρύψει το συσχετισμό των περιστατικών σεξιστικής βίας με την εργοδοτική αυθαιρεσία. Αναδεικνύεται ολοζώντανα ο ζωτικής σημασίας ρόλος των εργατικών σωματείων σε αυτή τη μάχη. Γι’ αυτό η φετινή 8 Μάρτη μπορεί να αποτελέσει μία μαζική, συντονισμένη, απεργιακή γροθιά – απάντηση στους βιασμούς, τις παρενοχλήσεις, την ανισότητα και τις σεξιστικές διακρίσεις.   

Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που επιτρέπουν όχι μόνο την πράξη του βιασμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης αλλά και την επιβολή της σιωπής των θυμάτων είναι παρούσες και οξυμένες σήμερα. Δεν ξεχνάμε ότι μέσα στην μακρόσυρτη περίοδο της καραντίνας εκτοξεύθηκε η ενδοοικογενεική βία και στη χώρα μας αλλά και συνολικά στην Ευρώπη. Οι γυναίκες φορτώθηκαν ακόμα μεγαλύτερο βάρος στη φροντίδα των μελών της οικογένειας, παιδιά, ηλικιωμένοι, άτομα με αναπηρίες. Ο Μητσοτάκης, η κυβέρνηση και το κόμμα του είναι πρωτεργάτες στη δημιουργία των συνθηκών που αναπαράγουν το σεξισμό και τη βία κατά των γυναικών.

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και οι επιθέσεις των χρόνων της κρίσης αλλά  και της πανδημίας χτυπάνε δυσανάλογα τις γυναίκες της εργατικής τάξης. Ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της εργατικής τάξης εργάζονται με συμβάσεις λίγων μηνών, στα σούπερ μάρκετ, στον τουρισμό, στον επισιτισμό. Κυριαρχούν στον ιδιωτικό τομέα, τώρα γίνονται κανόνας και στο δημόσιο. Από τις αναπληρώτριες εκπαιδευτικούς, ως τις τετραμηνίτισσες του COVID19 στα δημόσια νοσοκομεία, τις συμβασιούχες στους δήμους και παντού. Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας με τη μόνιμη απειλή της απόλυσης, η τεράστια ανεργία γίνονται το τοξικό εκείνο περιβάλλον μέσα στο οποίο οι παρενοχλήσεις στους χώρους δουλειάς απειλούν τις εργαζόμενες.

Αυτή η συνθήκη ενισχύεται από την αποδυνάμωση ελεγκτικών μηχανισμών είτε αφορά στην επιθεώρηση εργασίας είτε ακόμα περισσότερο το χτύπημα του συνδικαλισμού. Την ανυπαρξία δομών κακοποιημένων γυναικών και την διάλυση οργανισμών όπως η γραμματεία ισότητας που αυτή η κυβέρνηση μετέτρεψε σε «οικογενειακής πολιτικής». Τώρα η κυβέρνηση καταθέτει νομοσχέδιο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των παιδιών για τα ζευγάρια που χωρίζουν.

Χέρι χέρι με τις υλικές συνθήκες που αναπαράγουν το σεξισμό πάνε και οι ιδεολογικές επιθέσεις από τους μηχανισμούς τους κράτους που αναπαράγουν την αντίληψη περί ανωτερότητας του ανδρικού φύλου και εμπορευματοποίησης των σωμάτων των γυναικών. Δεν ξεχνάμε την πρόσφατη καμπάνια κατά των αμβλώσεων που κατέρρευσε κάτω από τη γενικευμένη κατακραυγή.

Η απάντηση και η λύση απέναντι στους βιασμούς και συνολικά την καταπίεση και τη βία κατά των γυναικών πρέπει να είναι συλλογική για να είναι αποτελεσματική. Τα τελευταία χρόνια τα κινήματα των γυναικών έχουν πάρει νέα ορμή και ξεδιπλώνονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη με φανταστική μαζικότητα. Αντίστοιχα και εδώ τα τελευταία δύο χρόνια στις 8 Μάρτη οργανώνονται απεργιακές κινητοποιήσεις. Τέτοια είναι τα βήματα που χρειάζεται να πυκνώσουμε και να οργανώσουμε, απέναντι σε ένα σύστημα που εκτός από πανδημίες, οικονομικές καταστροφές, ρατσισμό γεννάει και το σεξισμό.
Η οργάνωση της φετινής απεργιακής 8 Μάρτη χρειάζεται να σημάνει ξεσηκωμό στους χώρους δουλειάς, στις σχολές, στις γειτονιές. Συγκροτούμε παντού ομάδες και ξεσηκώνουμε το χώρο μας, οργανώνοντας συζητήσεις και διεκδικώντας αποφάσεις από σωματεία, ομοσπονδίες, φοιτητικούς συλλόγους για συμμετοχή στο απεργιακό συλλαλητήριο. Τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν ξεκινήσει και απλώνονται.

Πλάι στα αιτήματα όλου του εργατικού κινήματος αναδεικνύουμε τα αιτήματα των γυναικών για ισότητα και απελευθέρωση, για ίση αμοιβή και σταθερή εργασία, για άπλωμα των κοινωνικών υπηρεσιών ώστε να φύγουν τα βάρη από τις πλάτες των γυναικών. Συλλογικά, απεργιακά και στο δρόμο μπορούμε να επιβάλλουμε τις διεκδικήσεις μας και να ανοίξουμε την προοπτική για μια κοινωνία χωρίς σεξισμό και εκμετάλλευση, κρατώντας το κόκκινο νήμα της παγκόσμιας μέρας των γυναικών από τις υφάντρες της Νέας Υόρκης αλλά και του Πειραιά που μας χάρισαν την παράδοση να παλεύουμε για Ψωμί και Τριαντάφυλλα.