Στη συζήτηση που άνοιξε την ετήσια Συνδιάσκεψη του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος για το 2019 την Παρασκευή 22 Φλεβάρη παραβρέθηκαν αντιπροσωπείες από το ΝΑΡ, την ΑΡΙΣ και τη Μετάβαση -οργανώσεις που συμμετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δημοσιεύουμε εδώ τα χαιρετιστήρια μηνύματα που έστειλαν το ΝΑΡ, η Μετάβαση, η ΑΡΙΣ και η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος.

Συντρόφισσες / οι

Φέτος κλείνουμε δέκα χρόνια από την ίδρυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στάθηκε σε δύσκολες συνθήκες. Στάθηκε πρωτοπόρα στο κίνημα και τους αγώνες, αντιστάθηκε στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, δίνει σήμερα την μάχη η αντιπολίτευση στην ευρωμνημονιακή του πολιτική να πάρει αριστερά, ταξικά ανατρεπτικά και όχι δεξιά / ακροδεξιά χαρακτηριστικά.

Η δεκάχρονη αντοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το γεγονός ότι έδωσε δύσκολες πολιτικές και κινηματικές μάχες με επιτυχία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα ισχυρό θεμέλιο στρατηγικής ενότητας, και επαναστατικής στόχευσης που χωρίς αυτό δεν μπορεί να σταθεί αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και μέτωπο σήμερα.

Κλασικό παράδειγμα η στάση απέναντι στην ΕΕ. Η αναγνώριση του βαθιά ταξικού και ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της ΕΕ, και η υιοθέτηση της ανάγκης για αντικαπιταλιστική ρήξη / αποδέσμευση αποτελεί σταθερό θεμέλιο που μας επιτρέπει να αποφεύγουμε την ταύτιση του αγώνα κατά της ΕΕ με τον «εθνικισμό». όπως κάνουν πολλά ρεύματα στην Ευρώπη, χαρίζοντας το δικαιολογημένο μίσος των λαών στον αστικό «ευρωσκεπτικισμό».

Η στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι στην Συμφωνία των Πρεσπών και η υιοθέτηση του διεθνιστικού και αντιιμπεριαλιστικού ΟΧΙ, η ανάδειξη του ρόλου της ελληνικής ολιγαρχίας στην περιοχή, αποτέλεσε την βάση μιας παρέμβασης διακριτής τόσο από θέσεις που έβαζαν στο κέντρο τους τον «αλυτρωτισμό των γειτόνων» και έβλεπαν «θετικά» σημεία στα εθνικιστικά συλλαλητήρια υποχωρώντας στην πίεση του εθνικιστικού ρεύματος , όσο και από τις απόψεις του «διεθνιστικού ναι» που υποβάθμιζαν την κύρια ευρωνατοική πλευρά της συμφωνίας.

Όμως αυτές οι κατακτήσεις όσο και να αποτελούν ισχυρές παρακαταθήκες δεν αρκούν από μόνες τους για να εξασφαλίσουν όχι μόνο την διατήρηση αλλά και την ανάπτυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είναι γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα έχουν αναδειχθεί ορισμένες σημαντικές διαφορές τις οποίες πρέπει συνεχώς να εξετάζουμε συντροφικά και βαθύτερα με στόχο να τις υπερβαίνουμε στα πλαίσια του μετώπου και με αμοιβαία προχωρήματα ή και «συμβιβασμούς» όπου απαιτείται με τρόπο που δεν θα ακυρώνεται καμία δύναμη και κανένας αγωνιστής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Έτσι οι διαφωνίες μας γύρω από την τακτική στο αντιφασιστικό δεν έχουν πρόθεση να αμφισβητήσουν την σημαντική συνεισφορά της ΚΕΕΡΦΑ ή το μεγάλο βάρος της στήριξης στην δίκη της ΧΑ, αλλά να υπογραμμίσει πως ο αγώνας ενάντια στην ακροδεξιά κα τον φασισμό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να περνάει μέσα από την συμμαχία με τις δυνάμεις που ασκούν αστική πολιτική σαν τον ΣΥΡΙΖΑ, (ή τα πολιτικά μορφώματα που στηρίζουν, όπως τα δημοτικά τους σχήματα) γιατί αυτό ενισχύει και δεν αποδυναμώνει το επιχείρημα περί της «αντισυστημικής» ακροδεξιάς.

Οι διαφωνίες γύρω από το εργατικό κίνημα δεν έχουν να κάνουν με την παραγνώριση της δράσης συντρόφων του ΣΕΚ στην υγεία και αλλού, αλλά με την συνειδητοποίηση της ανάγκης για την οικοδόμηση ένός συσχετισμού δυνάμεων μέσα στο εργατικό κίνημα που θα «βάλει στην άκρη» τις ηγεσίες των ΓΣΕΕ / ΑΔΕΔΥ και τέλος πάντων το ξέσπασμα των αγώνων δεν θα εξαρτάται από αυτές.

Τέλος οι διαφωνίες μας για ορισμένα σημαντικά εκλογικά κατεβάσματα έχουν να κάνουν κυρίως με το γεγονός ότι, κατά την γνώμη μας, ο τρόπος που με μεθοδεύτηκαν ουσιαστικά αποκλείουν το μεγαλύτερο κομμάτι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που δεν βλέπει τον εαυτό του σε αυτά. Έτσι η επιτυχία τους είναι υπονομευμένη και αυτό βασικά είναι κόστος για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν θέλουμε να χάσουμε την ευκαιρία συσπείρωσης πλατιών τμημάτων αγωνιστών που θα έδινε ένα ενιαίο και πειστικό κατέβασμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις βασικές πόλεις και περιφέρειες, με τρόπο που όλες οι δυνάμεις θα «βλέπουν το εαυτό τους» Σε αυτή την υπόθεση είναι προσηλωμένο το ΝΑΡ.

Σύντροφοι/ες

Μετά δέκα χρόνια συνύπαρξης το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει οσμωθεί σε τέτοιο βαθμό που έχει οικοδομηθεί μια «ταυτότητα» που υπερβαίνει τις οργανώσεις που την συγκροτούν. Είδαμε την πορεία ουσιαστικής διάλυσης οργανώσεων που έφυγαν για να αναζητήσουν τα «πλατιά ακροατήρια».

Ακριβώς για αυτό υπάρχει η δυνατότητα να αναζητούνται λύσεις που θα προωθούν το κοινό κεκτημένο και θα οδηγούν σε μια πιο συλλογική, πιο δημοκρατική, πιο πολύ στηριγμένη στην βάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μια τέτοια ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να υποδεχθεί με αισιοδοξία την δεύτερη δεκαετία της.

ΝΑΡ

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Βρισκόμαστε λίγο πριν ή ακόμη και πάνω σε μια κρίσιμη στροφή της Ιστορίας. Αυτή τη στιγμή πνέουν εθνικιστικοί, ακροδεξιοί, ρατσιστικοί άνεμοι πάνω από τον κόσμο και την Ευρώπη. Έρχονται και στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει. Αντίθετα, τους ενισχύει με την πολιτική του.

Βρισκόμαστε σε άλλη περίοδο σε σχέση με την προηγούμενη, αυτήν την ανόδου του κινήματος.

Η επαναστατική Αριστερά χρειάζεται να βρει ένα νέο βηματισμό. Στα προηγούμενα χρόνια της ανόδου, τμήματά της «μαγεύτηκαν» από τον μετωπικό οπορτουνισμό του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα, «μαγεύονται» από τον κομματικό σεχταρισμό του ΚΚΕ.

Στενές κομματικές επιλογές δεν βοηθούν το μέτωπο, τελικά ούτε το κόμμα, οδηγούν κόσμο στην «πρωτότυπη εκδοχή» του κομματισμού ή ξανά πίσω στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τέτοιες επιλογές κυριαρχούν σήμερα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ με διάφορες μορφές και τη διχάζουν, την τραυματίζουν. Όπως και ευρύτερα τη βάση της μαχόμενης Αριστεράς.

Ελπίζουμε, με τη Συνδιάσκεψή σας, να συμβάλετε στην υπέρβαση της σημερινής πολύ ανησυχητικής κρίσης στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ευχόμαστε καλή επιτυχία!

Το Συντονιστικό της Μετάβασης

Χαιρετισμός της Αριστερής Συσπείρωσης στην ετήσια Συνδιάσκεψη του ΣΕΚ 22-24/2/2019

Συντρόφισσες, Σύντροφοι,

Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά στην Ελλάδα και η κοινή μας υπόθεση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη πολιτική πρόκληση.

Το ελληνικό κεφάλαιο και ο πολιτικός εκφραστής του σε αυτή την φάση ο ΣΥΡΙΖΑ, κατατάσσονται εθελοντικά στην πρώτη γραμμή της δολοφονικής μηχανής του ΝΑΤΟ, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ιμπεριαλιστικό ρόλο στα Βαλκάνια (χαρακτηρισική ως προς αυτό η ανάληψη της προστασίας του εναέριου χώρου της Βόρειας Μακεδονίας από την ελληνική πολεμική αεροπορία) και στην Μέση Ανατολή.

Η Ελληνική Αστική Τάξη τάσσεται στο πλευρό του ΝΑΤΟ και ενάντια στον ρώσσικο και κινέζικο ιμπεριαλισμό, σε μια αναμέτρηση που αφορά στην χάραξη των αγωγών ενέργειας και το γεωστρατηγικό έλεγχο της περιοχής από το Ισραήλ ως τη Τουρκία και από την Αίγυπτο ως τη Βόρεια Μακεδονία, με αντάλλαγμα την βελτίωση της θέσης της Ελλάδα στην ιμπεριαλιστική αλυσσίδα, εις βάρος της Τουρκίας και των γειτονικών χωρών μας.

Όχι μόνο το εγχώριο κεφάλαιο, αλλά και όλα ανεξαιρέτως τα δυτικά διεθνή κέντρα εξουσίας στηρίζουν τη Κυβέρνηση Τσίπρα σε αυτή την επιλογή της, προσφέροντάς της πολιτικά όπλα σταθεροποίησης και κοινωνικής εσωμάτωσης τμημάτων της εργατικής τάξης.

Με αυτή την πολιτική πρόκληση αναμετρώμαστε σήμερα, όλα τα πολιτικά ρεύματα και οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Με ποια πολιτική γραμμή θα παλέψουμε μέσα στην εργατική τάξη, ώστε με τον αγώνα της να ξεσκεπάσει το μνημονιακό κοινωνικό συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ και να κατακτήσει τα εργατικά δικαιώματα που της αντιστοιχούν και που δικαιούται.

Για να δοθεί μια συμπαγής και πειστική πολιτική απάντηση που θα ξεπερνά τις μνημονιακές παραχωρήσεις του ΣΥΡΙΖΑ στον Κατώτατο Μισθό, στην Προστασία της Πρώτης Κατοικίας, στις ΣΣΕ, και θα αναμετράται με τις κενές περιεχομένου εθνικοπατριωτικές επικλήσεις για παραγωγική ανασυγκρότηση, είναι απαραίτητη η μετωπική συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ένα ανώτερο επίπεδο λειτουργίας και πολιτικού διαλόγου.

Είναι απαραίτητο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα να διακρίνει τα καθήκοντα που μας επιβάλλει η νέα κοινωνική συγκυρία, η αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη και ο νέος ταξικός συσχετισμός, και να σταθεί πολιτικά μακρυά από εύκολες αναγνώσεις της επόμενης μέρας.

Το φόβητρο της επελαύνουσας αδείστακτης ΝΔ χρησιμοποιείται κατά κόρον πια όχι μόνο από το κυβερνητικό στρατόπεδο, αλλά δυστυχώς και από τμήματα της Αριστεράς που αναζητούν εκβιασμένες συμπορεύσεις χωρίς προγραμματική συμφωνία και ταξικό πρόσημο.

Από την άλλη, το μνημονιακό κοινωνικό συμβολαίο του ΣΥΡΙΖΑ και η εκπροσώπηση εργατολαϊκών κοινωνικών μπλοκ, πανικοβάλει όσους είχαν επενδύσει στην εκτίμηση του «καπιταλισμού – οδοστρωτήρα» και τους οδηγεί στον πολιτικό αναχωρητισμό.

Σας καλούμε συντρόφισσες και σύντροφοι του ΣΕΚ να συμβάλλετε και σεις από την πλευρά σας στην ανατροπή του σχεδίου πολιτικής ενσωμάτωσης τμημάτων της εργατικής τάξης που επιχειρεί η αστική τάξη σήμερα, αναλογιζόμενοι το μερίδιο της ευθύνης που σας αναλογεί όπως και όλοι μας.

Είμαστε σίγουροι ότι θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε χέρι-χέρι στον αντιφασιστικό αγώνα και στην καθημερινή ταξική πάλη.

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στις εργασίες της συνδιάσκεψης σας,

Συντροφικά

Το Κεντρικό Συντονιστικό Όργανο της Αριστερής Συσπείρωσης

Συντρόφισσες και σύντροφοι του ΣΕΚ

4 χρόνια μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, το εργατικό κίνημα βρίσκεται ακόμα σε αμηχανία. Οι εργατικές κινητοποιήσεις και οι κοινωνικοί αγώνες συνεχίζονται, ωστόσο όχι το επίπεδο της γενικευμένης εργατικής έκρηξης του 2010-2012. Παρόλα αυτά, μεγάλα τμήματα των εργαζομένων, των ανέργων, της νεολαίας έχουν βγάλει σημαντικά πολιτικά συμπεράσματα από τις νίκες και τις ήττες του κινήματος, καθώς και από την παταγώδη αποτυχία της στρατηγικής της «αριστερής κυβέρνησης», που υποσχόταν να λύσει όλα τα προβλήματα ανώδυνα, δια της κοινοβουλευτικής οδού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να οικοδομήσει μια ευρύτερη κεντροαριστερά που θα είναι ο δεύτερος πυλώνας ενός σταθερού αστικού πολιτικού συστήματος, δίπλα στη δεξιά με κέντρο τη ΝΔ. Ωστόσο, η σταθερότητα του συστήματος παραμένει ευσεβείς πόθος των καπιταλιστών, των κυβερνήσεων και των διεθνών επιτελείων. Ο καπιταλισμός δεν έχει βγει από την οικονομική του κρίση, ούτε έχει ακόμα να επιδείξει ένα πολιτικό υπόδειγμα που θα τον βγάλει από αυτή.

Σε αυτό το πλαίσιο, έχει σημασία η αποφασιστική στήριξη κάθε εργατικού και κοινωνικού αγώνα. Έχει επίσης κομβική σημασία η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και η ανάδειξή της σε ηγεμονικό κέντρο εντός του κινήματος. Σε έναν πόλο ταξικά ανεξάρτητο, σε αντιπαράθεση με τον ρεφορμισμό του ΚΚΕ και της ΛΑΕ. Χρειάζεται μια αριστερά με επαναστατική φυσιογνωμία και πρόγραμμα, όχι μέσοι όροι και θολά συμπεράσματα. Η στρατηγική ασάφεια και η συγχώνευση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς με τον ρεφορμισμό οδήγησαν σε καταστροφές, από τον ΣΥΡΙΖΑ των μνημονίων, μέχρι το Ποδέμος που στηρίζει τον σοσιαλδημοκρατικό προϋπολογισμό με τις δαπάνες για το ΝΑΤΟ και την κατασκευή πολεμικών πλοίων για τον πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη.

Στις φετινές πολλαπλές εκλογές, η αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί και πρέπει να αποτελέσει έναν ορατό πόλο, να μιλήσει στην κοινωνία για το πρόγραμμα και την πρότασή της. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να προβάλει ένα συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα στις ευρωεκλογές. Χρειάζεται ακόμα να παρέμβει ενιαία στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, χωρίς ηγεμονισμούς, τετελεσμένα και ανούσιους διαγκωνισμούς για τους επικεφαλής. Με όπλα τη συνελευσιακή λειτουργία, την ανακλητότητα και την εναλλαγή των αντιπροσώπων παντού, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που ανέκυψαν ώστε οι εκλογές να γίνουν ευκαιρία, και όχι κίνδυνος, για την αντικαπιταλιστική αριστερά. Είναι ευθύνη όλων των οργανωμένων δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Με αυτές τις λίγες σκέψεις, η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, μια οργάνωση που βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια ιδεολογικά και πολιτικά κοντά στο ΣΕΚ, στέλνει θερμό χαιρετισμό στη συνδιάσκεψή σας και παρακολουθεί με ενδιαφέρον το αποτέλεσμά της.

Συντροφικά

Το Πολιτικό Γραφείο της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος